คยองซูไม่ได้ทุบตีจงอินแต่กลับยกขาทั้งสองข้างขึ้นมาเกี่ยวรอบเอวหนาทำให้ร่างสูงใหญ่เบียดเสียดเข้ามาใกล้จุดกลางกายของร่างเล็กอย่างแนบชิด
เรียกเสียงครางหวิวจากคยองซูได้เป็นอย่างดี
“เสียวเหรอ?”
ร่างเล็กไม่ตอบและเอาแต่ส่ายหน้าไปมาทำให้จงอินแกล้งด้วยการย้ายมือจากเนื้อนุ่มไปที่เม็ดสีชมพูของร่างเล็กแล้วบดขยี้มันเบาๆให้เสียงหวานที่เขาชอบฟังเปล่งออกมา….
“อื้อๆๆ” ร่างน้อยทำตัวดื้อด้วยการเม้มปากของตัวเองแน่นเพราะไม่อยากทำตามใจของจงอิน
“ดื้อนักใช่ไหม…”
เสื้อเชิ้ตสีอ่อนถูกจงอินปลดกระดุมออกอย่างรวดเร็วก่อนลิ้นร้อนจะแลบเลียเม็ดสีชมพูพร้อมกับตาคมช้อนมองขึ้นไปยังตากลมที่กำลังมองเขาอยู่
เรียกเสียงครางหวานจากร่างเล็กได้เป็นอย่างดี แต่แค่นี้ยังไม่สาแก่ใจของจงอิน
เขาจึงใช้มือปลดกางเกงของคยองซูลงมาถึงต้นขาทั้งที่ปากยังดูดเลียเม็ดสีชมพูอย่างหื่นกระหาย
“อ๊า อย่าจงอิน”
ร่างสูงไม่ฟังเสียงของคยองซู ก่อนจะเปลี่ยนเป้าหมายจากเม็ดสีชมพูมาเป็นสิ่งอ่อนไหวที่อยู่ภายในกางเกงตัวจิ๋วของร่างเล็ก
มือใหญ่ตรงเข้าไปบีบคลึงมันทันทีทำให้ขาเรียวเล็กต้องหนีบเข้าหากันอย่างอัตโนมัติพร้อมกับเสียงร้องห้ามจากเจ้าของของมันเช่นเคย
“เดี๋ยวคนมาเห็น”
“มาเห็นก็ให้มันดูไปสิ” จงอินว่าพร้อมกับจับแก้มนุ่มให้ใบหน้าเนียนยื่นเข้ามาใกล้ๆ “เขาจะได้รู้ว่ามึงมีดีแค่ไหน”
“กูไม่อยาก….”
“แต่กูอยาก”
“….”
“กูอยากเห็นมึงร้อง… ร้องดังๆนะคยองซู”
“อะอื้ม”
ริมฝีปากอวบขบเข้าหากันจนห้อเลือดเพราะมือซุกซนของจงอินสอดเข้าไปข้างในกางเกงตัวจิ๋วแล้วปลุกให้สิ่งที่หลับใหลอยู่ข้างในได้ตื่นขึ้นมาในเวลาที่ไม่สมควรแบบนี้….
คยองซูอยากห้ามจงอินแต่เพราะถ้าหากวิ่งหนีไปตอนนี้ก็คงไม่รอด
เพราะขาของเขามันกำลังสั่น
สั่นเพราะสัมผัสจากจงอิน
“อา…. หยุด”
เสียงหวานเอ่ยได้แค่นั้นเพราะความอุ่นร้อนจากปากของจงอินที่กำลังครอบครองส่วนอ่อนไหวของคยองซูอยู่
ร่างเล็กหอบหายใจอย่างรุนแรงก่อนตากลมจะเบิกขึ้นเพราะมีใครบางคนกำลังยืนมองพวกเขาทั้งสองคนอยู่ตรงหน้าประตูห้องน้ำ
“จะ…จงอิน”
มือป้อมขยุ้มผมของจงอินเป็นสัญญาณให้หยุดแต่ร่างสูงกลับเข้าใจว่าคนตัวเล็กให้ทำอีกแรงๆ
จึงห่อปากดูดส่วนอ่อนไหวของร่างเล็กจนแก้มตอบ “อ๊า!”
เสียงครางเปลี่ยนเป็นกรีดร้องเรียกสติให้กับบุคคลที่อยู่ตรงหน้าประตู
ทำให้เขารีบปิดประตูแล้วเอาป้ายเตือนว่ากำลังความสะอาดมาตั้งขวางทางไว้ก่อนจะเดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว
คยองซูจึงเบาใจขึ้นมาบ้างแต่กลับมาร้อนรุมเหมือนร่างกายจะหลอมละลายอีกครั้งเมื่อพบว่าจงอินหยุดทำและกำลังมองเขาอยู่
“มองอะไร”
“ปละ…เปล่า”
ร่างเล็กตอบแบบลนลานแต่เมื่อเห็นว่าจงอินยังจ้องอยู่จึงเอ่ยบอกความจริง
“มีคนมาเห็นแล้วเขาปิดประตูให้”
“ก็ดีแล้วนี่”
จงอินก้มหน้าลงตั้งใจจะทำต่อแต่โดนคยองซูกดไหล่ไว้ “อะไรอีก?”
“เรากลับกันเถอะนะ”
“….มึงแตกก่อนแล้วค่อยกลับ”
ไม่ว่าเปล่า ปากหนารีบก้มลงไปดูดความเป็นชายของคยองซูต่อพร้อมกับใช้นิ้วสอดเข้าไปในช่องทางด้านหลังให้ร่างเล็กได้ปลดปล่อยไวๆ
ซึ่งนั่นก็ได้ผลอย่างดีเพราะร่างขาวกระตุกถี่พร้อมกับปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มปากของจงอิน
“จ๊วบ….”
ริมฝีปากหนาของจงอินยังไม่ยอมปล่อยออกไปจากส่วนอ่อนไหว แต่กลับดูดกลืนน้ำขาวขุ่นที่คยองซูปลดปล่อยจนพอใจจึงถอยออกมา
จงอินยกยิ้มอย่างพอใจก่อนจะยื่นนิ้วที่เปื้อนคราบขุ่นไปตรงหน้าคยองซูแล้วออกคำสั่ง
“ดูดสิ”
“….จ๊วบ”
ริมฝีปากอวบยอมอ้าออกมาดูดนิ้วที่เปื้อนคราบน้ำขาวขุ่นของตัวเองก่อนจะทำหน้าเหยเกเพราะไม่เคยกลืนของเหลวที่ตัวเองเป็นคนปลดปล่อยมาก่อน “งื้อ ไม่อร่อย”
“ทีของกูมึงไม่เคยเกี่ยง?”
“….นั่นมันก็นานมาแล้วปะ”
คยองซูเถียงก่อนจะกระโดดลงมายืนเหมือนกันกับจงอินแต่กลับถูกร่างสูงช้อนตัวขึ้นมาอุ้มด้วยอ้อมแขนแกร่ง
“เฮ้ย ปล่อยกู!”
“มึงเพิ่งเสียน้ำนี่…. อาจจะไม่มีแรง”
“กูไม่ได้พิการ!!”
จงอินไม่ยอมฟังคยองซูและเอาแต่ก้าวขาฉับๆออกไปจากร้านอาหาร
ทำให้คยองซูที่กำลังดื้อรั้นเหนื่อยไปเองและยอมนอนนิ่งๆอยู่ในอ้อมแขนของคยองซู
ก่อนร่างเล็กจะร้องออกมาเสียงดังเพราะเพิ่งรู้ตัวว่าเสื้อของเขายังไม่ได้ติดกระดุมสักเม็ด!!!
แล้วไหนจะกางเกงขายาวที่ติดกระดุมลวกๆนี่อีก…
“ไอ้จงอิน ไอ้เหี้ย! กินไม่เรียบร้อยตลอดเวลาเลยนะมึงเนี่ย!”
“ก็ใครใช้ให้มึงน่ากินเล่า…กูเลยอดใจไม่ไหวเนี่ย”
“โอ้ยยยย แล้วคนในร้านจะมองกูยังไง?”
“ก็ให้พวกมันมองไปสิ มองแล้วไม่ได้เอาไปด้วยมึงจะกลัวอะไร” จงอินพูดพลางกวาดสายตาไปทั่ว “บ้านมึงหลังไหน?”
“เดินไปอีกสองหลัง”
เพราะจงอินมีท่าทางที่จริงจังทำให้คยองซูยอมเงียบไปเพราะไม่อยากพูดอะไรออกไปให้เสียบรรยากาศ
ร่างเล็กยอมรับว่าตอนนี้เขาไม่สามารถเดาใจจงอินได้เหมือนก่อนว่าตอนนี้ผู้ชายคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่
กำลังพอใจหรือไม่พอใจอะไร
เพราะเขารู้แค่ว่าจงอินอยากมาหาความสุขทางกายกับคนอย่างเขาเฉยๆ
“…..”
หลังจากประตูบ้านพักปิด ไม่มีเสียงใดเอ่ยออกมาจากริมฝีปากของทั้งสองคนนอกจากการขยับเข้าหากันโดยอัตโนมัติแต่ครั้งนี้คนที่เป็นฝ่ายรุกล้ำเข้าไปในโพรงปากคือคยองซู
เพราะอารมณ์ที่เพิ่งก่อมาจากร้านอาหารจึงทำให้ร่างเล็กกล้าทำอย่างไม่มีเขินอาย
“จ๊วบ…จ๊วบ”
เสียงดังจ๊วบจ๊าบดังลั่นห้องพร้อมกับร่างสูงที่รีบก้าวยาวๆไปที่ห้องนอนของคยองซู
พอเดินถึงเตียงขนาดควีนไซส์ จงอินก็วางร่างเล็กลงบนเตียงก่อนจะเป็นฝ่ายขึ้นคร่อมทั้งที่ริมฝีปากของทั้งสองคนยังไม่ยอมห่างออกจากกัน
“อืม… พอก่อนจงอิน” มือป้อมดันอกของจงอินให้ห่างออกจากตัว
“หายใจไม่ทันแล้ว”
“ก็เป็นคนเข้ามาเองไม่ใช่เหรอ?”
จงอินยกมือขึ้นมาลูบริมฝีปากอวบก่อนจะก้มลงไปจูบเบาๆโดนไม่รุกล้ำเข้าไป “ปากแดงอย่างกับลูกเชอร์รี่”
“ไหนมาดูของมึงหน่อยซิ”
คยองซูว่าพร้อมกับเอื้อมมือขึ้นไปถอดเสื้อสูทพร้อมกับเสื้อเชิ้ตของจงอินออกอย่ารวดเร็ว
เผยให้เห็นผิวแทนสุดเซ็กซี่พร้อมกับซิกแพคเป็นลอน
ภาพตรงหน้าทำให้คยองซูลอบกลืนน้ำลายลงคอแต่จงอินก็ยังสังเกตเห็นด้วยความหมั่นไส้จึงบีบจมูกมนไปหนึ่งที
“หื่นจังนะมึง”
“กูเปล่าซะหน่อย” ถึงปากจะบอกแบบนั้น แต่มือป้อมก็ยังยื่นออกไปเพื่อลูบซิกแพคสีแทนแล้วยังเกลี่ยนิ้วไปตามร่องลึก
ทำให้จงอินอดที่จะเกร็งหน้าท้องไม่ได้ “มึงหุ่นดีขึ้น
ไม่ได้ก้างเหมือนเดิมแล้วนี่”
“ก็ต้องดูแลตัวเองบ้าง กูไม่ได้ปล่อยตัวให้อ้วนเหมือนมึงนี่หว่า”
“อ้วนพ่อง!”
ร่างเล็กโกรธจนควันออกหูก่อนจะมองค้อนจงอินเพราะผู้ชายตรงหน้าหาว่าเขาอ้วน
แต่ก็ยังวางมือบนหน้าท้องของเขาแล้วลูบไปทั่ว “ขาวชิบ”
“ไม่ต้องมาจับตัวกู”
“กูไม่จับก็ได้” จงอินยอมปล่อยมือออกมาแต่ก็ไม่วายยื่นจมูกโด่งเข้ามาใกล้หน้าท้องขาวเนียนพร้อมกับสูดดมไปทั้งหน้าท้องที่มีเนื้ออยู่นิดหน่อยของคยองซู
ก่อนจะอ้าปากงับเนื้อนุ่มแล้วขยับลงต่ำเรื่อยๆ
ร่างเล็กไม่เอ่ยปากห้าม
เอาแต่จ้องมองว่าจงอินจะทำยังไงกับร่างกายของเขา จงอินจึงจัดการถอดกางเกงของคยองซูออกพร้อมกับปราการสุดท้ายอย่างกางเกงในตัวจิ๋วทำให้เห็นท่อนเนื้อขนาดน่ารักอย่างง่ายดาย
แต่เจ้าของของมันกลับเอามือมาปิดไว้อย่างเขินอาย
“อย่ามองดิวะ”
“หึ กูเห็นมาหมดแล้วยังอายอะไรอีก” จงอินว่าพร้อมกับค่อยๆจับมือป้อมให้กอบกุมท่อนเนื้อของตัวเองแล้วบังคับข้อมือเล็กให้ขยับขึ้นลง
“มึงจำครั้งแรกของมึงได้ไหม?”
“อื้อ จำไม่ได้”
“ตอนนั้นแม้แต่ชักมึงยังทำไม่เป็นเลย…กูเลยต้องมาจับมือมึงทำแบบตอนนี้ไง”
“อึก…อย่าพูดถึงมัน” ร่างเล็กกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากพร้อมกับการหายใจที่เริ่มไม่เป็นจังหวะเพราะคิดถึงครั้งแรกของเขากับจงอินที่มันทั้งเงอะงะและไม่น่าพอใจสักเท่าไหร่
แต่มันก็เป็นความรู้สึกที่พิเศษเพราะตอนนั้นคยองซูไร้เดียงสาเสียจนจงอินถนอมอย่างดี
เหมือนกลัวคยองซูจะแตกสลาย
“คยองซู… กูคิดถึงมึง”
“อา…มึงกำลังจะทำให้กูเสร็จอีกครั้ง”
“มึงแม่งอารมณ์อ่อนไหวง่ายชิบหาย” จงอินหยุดการกระทำก่อนจะลุกขึ้นถอดกางเกงทุกตัวของตัวเองออก
“แต่กูโคตรชอบเลยเพราะกูก็อารมณ์ขึ้นง่ายเหมือนกัน”
“อะ…ไอ้สัด”
จงอินคลานขึ้นมาคร่อมบนหน้าอกของคยองซูก่อนจะใช้แท่งเนื้อขนาดใหญ่ของตัวเองแตะลงไปบนริมฝีปากอวบ
“จะโดนเชือดแล้วยังปากดีอีกนะมึง”
คยองซูไม่ตอบแต่อ้าปากงับแท่งเนื้อของจงอินพร้อมกับตากลมโตที่จ้องมองเจ้าของของมัน
เรียกเสียงครางในลำคอจากร่างสูงได้เป็นอย่างดี “อา ตัวแสบ”
“จ๊วบ”
ริมฝีปากอวบดูดเลียแท่งเนื้อขนาดใหญ่อย่างยั่วยวน
ทำให้จงอินเผลอเด้งสะโพกสวนเข้าไปในปากของคยองซูหลายคราแต่กลับไม่ทำให้ร่างเล็กยอมแพ้และยังทำต่อไปโดยไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย
“ซี้ด อย่ากัดดิวะ”
จงอินร้องห้ามแต่หลังจากนั้นกลับยกยิ้มอย่างพอใจเพราะคยองซูยังเล้าโลมเขาไม่ยอมหยุด
“กูไม่ไหวแล้วว่ะ”
สิ้นเสียงจงอิน มือหนาก็จับหัวของคยองซูไว้แล้วขยับเอวแกร่งเข้าไปในปากของคยองซูทำให้ร่างเล็กรีบร้องห้ามในลำคอเพราะความยาวของมันทิ่มเข้าไปจนแทบทำให้อ้วกออกมา
แต่เพราะดูจากอารมณ์ที่ขึ้นสูงของจงอินแล้วคงหยุดไม่ได้ ร่างเล็กจึงปล่อยเลยตามเลย
“อา…คยองซู”
ยิ่งได้เห็นภาพของร่างเล็กที่กำลังโดนเขากลั่นแกล้ง
ยิ่งทำให้จงอินสวนสะโพกเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนอารมณ์ของเขาจะอยู่ที่จุดสูงสุดแล้วปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มปากของคยองซู
แต่เพราะปริมาณของมันมีมากเกินไป
บางส่วนจึงล้นออกมาจากปากคยองซูพร้อมกับไหลลงไปตามลำคอขาว
“แค่กๆๆๆ” คยองซูโก่งคอไอจนหน้าดำหน้าแดงหลังจากหลุดออกมาจากการเกาะกุมของจงอิน
ทำให้ร่างสูงรู้สึกผิดอยู่บ้างจึงยื่นนิ้วเข้าไปเช็ดคราบน้ำที่เปื้อนอยู่บนริมฝีปากอิ่มออกให้
“ไอ้เชี่ย กระแทกเข้ามาอยู่ได้”
“ก็กูจะแตก” เขาว่าหน้าตาเฉยก่อนจะถอยลงมาคร่อมตัวคยองซู
“อย่าเพิ่งงอแงสิ เมื่อกี้มันแค่เพิ่งเริ่ม”
“เพิ่งเริ่ม?”
“ใช่ เพิ่งเริ่ม” จงอินยกยิ้มก่อนจะใช้นิ้วโป้งลูบไปตามริมฝีปากอิ่ม “แต่ต่อไปนี้น่ะ…ของจริง”
พูดจบจงอินก็แยกขาของคยองซูให้ตั้งชันขึ้นพร้อมกับแทรกตัวเข้าไปอยู่ตรงกลางทันทีโดยไม่ฟังเสียงทักท้วงจากร่างเล็ก
มือหนาลูบไล้ขาขาวก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปในช่องทางอ่อนนุ่มของคยองซูทันทีทำให้ร่างเล็กดิ้นพล่านด้วยความเจ็บ
“อื้มๆๆๆ”
เพราะริมฝีปากอวบที่เอาแต่ก่นด่าเขาไม่หยุดทำให้จงอินต้องเอื้อมตัวขึ้นไปประกบปากกับร่างเล็กเพื่อให้ลืมความเจ็บปวดไปบ้างและมันก็ได้ผลเพราะคยองซูนอนนิ่งก่อนจะยกแขนขาวขึ้นมาโอบรอบคอของเขา
ทำให้จงอินรู้ว่าร่างเล็กผ่อนคลายจึงสอดนิ้วเข้าไปอีกสองนิ้ว
คยองซูเกร็งจนจงอินสัมผัสได้
เขาจึงใช้มืออีกข้างสะกิดเม็ดสีชมพูของคยองซูก่อนจะใช้นิ้วโป้งกดวนอยู่ตรงนั้นจนทำให้คยองซูที่ปากยังไม่ว่างร้องครางในลำคอ
ท่าทางอ่อนระทวยของคยองซูทำให้จงอินรู้ว่าร่างเล็กของเขาพร้อมที่จะให้ของจริงเข้าไป
จงอินยอมถอยออกมาอีกครั้งก่อนจะถ่มน้ำลายใส่มือแล้วนำไปป้ายช่องทางสีอ่อนของคยองซู
หลังจากนั้นจึงจ่อส่วนปลายของแท่งเนื้อเข้าไปข้างในแล้วค่อยดันสะโพกเข้าไปเรื่อยๆจนสุดลำ
“อา ~”
สองเสียงประสานพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมายหลังจากแท่งร้อนเคลื่อนเข้ามาจนสุด
ทำให้จงอินแอบขำคยองซูไม่ได้แต่คนตัวเล็กก็ยังตีมึนด้วยการทำหน้านิ่งกลบเกลื่อน
จงอินหมั่นไส้จึงถอยออกแล้วขยับเอวเข้าไปใหม่ เรียกเสียงครางให้คยองซูได้อย่างดี
“อา…ซี้ด”
จงอินรู้สึกเหมือนร่างของเขาจะแตกออกเป็นเสี่ยงเพราะแรงรัดจากคนตรงหน้า
แต่ก็ยังกัดฟันสวนสะโพกเข้าไปอย่างหนักหน่วงพร้อมกับยกขาเนียนขึ้นมาพรมจูบไปทั่วจนถึงปลายเท้า
ร่างเล็กเห็นแบบนั้นจึงดึงเท้าออกมาก่อนจะยกเท้าไล้ไปตามหน้าอกของจงอินลงมาถึงหน้าท้องเป็นลอน
“อ๊ะๆๆๆ”
เพราะจงอินมีจุดไวต่อสัมผัสตรงหน้าอกจึงทำให้เขาขยับเอวอย่างรุนแรงและทำให้คยองซูส่งเสียงครางอย่างไม่ขาดปากเพราะจงอินกระแทกเข้าตรงกับจุดที่เขาอ่อนไหวพอดี
ขาเนียนเกี่ยวเอวหนาทันทีโดยไม่ต้องให้บอกทำให้จงอินยกยิ้มอย่างพอใจ
“ไม่ต้องสอนแล้วหนิ”
“อื้อ กูเก่งแล้ว”
จงอินก้มลงไปหาคยองซู ก่อนจะจับคอของคยองซูให้เงยขึ้นเพื่อมองซอกคอที่กำลังแดงเป็นจ้ำเพราะน้ำมือคนอื่น
“แรด”
“อ๊ะ! กูจุก”
เสียงเล็กหวีดตะวาดจงอินเพราะอยู่ๆเอวหนาก็กระแทกเข้ามาอย่างแรง
“เดี๋ยวกูทำให้มันแดงกว่าเดิม”
“อ๊า! จะ..จงอิน”
ริมฝีปากหนาแนบลงไปกับซอกคอขาวก่อนจะดูดผิวที่เคยแดงเป็นจ้ำให้แดงกว่าเดิมจนห้อเลือด
จงอินถอยออกมาดูผลงานของตัวเองก่อนจะยกยิ้มอย่างพอใจแล้วเลื่อนลงไปดูดหน้าอกของคยองซูด้วย
แต่ไม่ได้ทำรุนแรงเท่าตรงซอกคอ
“อะ กูเจ็บ”
“ไหนลองพูดกับกูเพราะๆก่อน” จงอินยื่นข้อเสนอในขณะที่ยังขบกัดเนื้อนุ่มของคยองซูไม่ยอมหยุด
“พูด!”
“อ๊ะ น้องเจ็บ!” ริมฝีปากอวบอ้าออกเพื่อครางระบายอารมณ์ พร้อมกับเอ่ยคำที่จงอินชอบที่สุดเพราะความจริงแล้วจงอินอายุมากกว่าคยองซู
“อย่ากัดสิ”
“หึ งั้นพี่ไม่ทำแล้วนะครับ”
จงอินพอใจเป็นอย่างมากจึงหยุดทำแล้วเอาแขนขึ้นมาค้ำเตียงแล้วมองใบหน้าหวานที่กำลังทนทรมานกับความเสียวซ่านที่เขากำลังประโคมให้ไม่หยุดหย่อน
“น้องคยองซู พี่จะปิดเกมแล้วนะครับ”
“ระ รีบๆเข้าสิ… ครับ”
“….แต่หนูต้องทำเองนะ”
อยู่ๆจงอินก็หยุดขยับเอวซะดื้อๆทำให้คยองซูนิ่งงันเหมือนกำลัง ‘ค้าง’ กลางอากาศ ก่อนจะจ้องมองเข้าไปในตาของจงอินก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้ไม่ได้ล้อเล่น…
“อะ ซี้ดดดด”
จงอินออกเสียงครางอย่างไม่ปิดบังเพราะสะโพกกลมเป็นฝ่ายยกขึ้นมาขยับเข้าหาเขาอย่างรวดเร็วเหมือนคนใจร้อน
ทั้งที่ความจริงแล้วคยองซูกำลังจะได้ปลดปล่อยแต่เพราะจงอินเอาแต่กลั่นแกล้ง ร่างเล็กจึงต้องทิ้งความอายไว้แล้วเป็นฝ่ายทำเองทั้งที่กำลังนอนอยู่ข้างล่างและทำได้ไม่ค่อยถนัดนัก
แต่ก็ไม่เกินความสามารถของคยองซู
จงอินต้องอดทนในการมองเอวบางกับสะโพกกลมขยับส่ายไปมาอยู่ตรงหน้าเพราะอยากแกล้งให้ร่างเล็กเป็นฝ่ายออกแรงบ้าง
แต่การทำแบบนี้กลับกลายเป็นการลงโทษเขากลายๆเพราะนอกจากต้องฝืนไม่ให้ตัวเองขยับแล้ว
ส่วนอ่อนไหวของเขาตอนนี้มันก็พองซะจนจะระเบิดอยู่ข้างในเนื้ออ่อนนุ่มแล้ว
“ไม่ไหวแล้วโว้ย!”
ร่างสูงตะโกนออกมาอย่างเหลืออดก่อนจะจับขาเล็กทั้งสองข้างพาดบ่าของตัวเองแล้วขยับเอวอย่างรุนแรงจนเตียงขนาดควีนไซส์สั่น
คยองซูรู้สึกเหมือนช่องทางด้านหลังของเขาจะฉีกขาดแต่กลับทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนร้องครวญครางอย่างทรมาน
“อ๊ะๆๆๆๆๆ!!!”
คยองซูหวีดร้องก่อนจะปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาทำให้จงอินต้องยื่นมือไปกำแท่งน้อยของคยองซูแล้วขยับข้อมืออย่างแรงเพื่อช่วยให้ร่างเล็กปลดปล่อยออกมาให้หมด
ก่อนจงอินจะปลดปล่อยออกมาบ้างจนช่องทางหลังเต็มไปด้วยสีขาวขุ่น
“จุ๊บ”
จงอินพรมจูบไปทั้งใบหน้าของคยองซูก่อนจะหยุดที่หน้าผากของร่างเล็กแล้วหอบหายใจอย่างรุนแรง
“ขออีกนะครับ น้องคยองซู”
“อะไอ้… อ๊ะ!!”
ไม่ทันที่คยองซูจะได้ห้าม
จงอินก็ขยับเอวอีกครั้งทำให้ร่างเล็กที่ไวต่อสัมผัสอยู่แล้วไม่อาจปฏิเสธได้
ทำได้เพียงส่งเสียงครวญครางอยู่ข้างหูของจงอินต่อไป….
แล้วคำว่า
‘ขออีก’ ของจงอินก็ถูกเอ่ยมาทุกครั้งที่ได้ปลดปล่อยและคยองซูก็ไม่ปฏิเสธทุกครั้งที่ถูกขอ….อยู่ๆพวกเขาก็รู้สึกว่าเวลา 12 ชั่วโมงนั้นมันสั้นเกินไป
กลับไปอ่านต่อได้ที่ https://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1788487&chapter=2
